قرآن به فصیح ترین وجه لغت (لهجه اصیل قریشی) نازل شد و از این رهگذر، هم زبان عربی را صورت علمیّت و قاعده داد تا لهجه ها آن را زایل نسازند، و هم به مردم عرب، اشتراک در زبان بخشید؛ تا تفاهم و تفهیم سهل گردد، و اجتماع، وحدت و بنیازی اساسی پذیرد . . . پیغمبر اکرم صلّی الله علیه و آله، در مورد إعراب قرآن امر نمود و فنّ نجوید در زمان حضرتش صورت علمی به خود گرفته و علم و طریقه آن را به عبدالله بن مسعود افاضه فرمودند . . . «پژوهشی پیرامون آخرین کتاب الهی» جلد دوم، گزارشی از تلاش برای درست خواندن قرآن است، و از روزنِ لفظ به معانی و محتوای آن رسیدن، بدانگونه که شارع را در نظر بوده، یعنی سالم و بی تحریف.
دیدگاه خود را بنویسید